სოფიკო ჭიაურელი

თეატრისა და კინოს მსახიობი

1937–2008

სოფიკო ჭიაურელი (1937–2008) თბილისში დაიბადა ოჯახში, სადაც კინო და თეატრი საოჯახო საქმე იყო: მამა, მიხეილ ჭიაურელი, რეჟისორი იყო, დედა, ვერიკო ანჯაფარიძე, საქართველოს ერთ-ერთი უდიდესი მსახიობი. მან მოსკოვში კინემატოგრაფიის ინსტიტუტი დაამთავრა და თითქმის ნახევარი საუკუნე მარჯანიშვილის თეატრის სცენაზე თამაშობდა.

მას სერგეი ფარაჯანოვის მუზას უწოდებენ. 1968 წლის ფილმში „საიათ-ნოვა“ მან ერთდროულად რამდენიმე როლი შეასრულა, მათ შორის პოეტის მუზა, მოგვიანებით კი მის „სურამის ციხის ლეგენდასა“ და „აშიკ-ქერიბში“ გადაიღეს. მაყურებელი მას „ხევსურული ბალადით“, „არ დაიდარდოთი“, „ნატვრის ხითა“ და „ცის ნატეხითაც“ იცნობს.

ჭიაურელმა 1965 წელს ლოკარნოს კინოფესტივალზე საუკეთესო ქალის როლის პრიზი მიიღო, სამჯერ გაიმარჯვა საკავშირო კინოფესტივალზე და სსრკ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი გახდა. მისი მეუღლეები იყვნენ რეჟისორი გიორგი შენგელაია, შემდეგ კი მსახიობი და სპორტული კომენტატორი კოტე მახარაძე. თბილისში მას ძეგლი უდგას.