რუსთაველის თეატრის რეჟისორი, დახვრეტილი 1937 წელს
1886–1937

სანდრო ახმეტელი (1886–1937) კახეთის მთის სოფელში, მღვდლის ოჯახში დაიბადა, და მშობლიური მხარის პეიზაჟებმა და ადათებმა მისი ესთეტიკა განსაზღვრა. გიმნაზიაში მას მწერალი ვასილ ბარნოვი ასწავლიდა, თავად კი, ამასთანავე, შესანიშნავი მოკრივე იყო. პეტერბურგში სამართალს სწავლობდა, მაგრამ უფრო მეტად თეატრალურ კრიტიკას წერდა, 1915 წელს კი პირველი მანიფესტი გამოაქვეყნა: ქართული თეატრი უნდა დაინგრეს და თავიდან შეიქმნას, უფრო ცხელი, ტემპერამენტიანი, თამამი და გმირული.
1918 წლის შემდეგ იგი საქართველოში დაბრუნდა, 1922 წლიდან კოტე მარჯანიშვილთან ერთად რუსთაველის თეატრს არეფორმებდა, 1926 წლიდან 1935 წლამდე კი მარტო ხელმძღვანელობდა და საბჭოთა კავშირის ერთ-ერთ უძლიერეს დასად აქცია. თავისი გაერთიანება „დურუჯი“, კახური მდინარის სახელობისა, ახმეტელს 1927 წელს ბერიას ზეწოლით დაშლა მოუწია. მისმა „ლამარამ“ გრიგოლ რობაქიძის მიხედვით 1930 წლის მოსკოვის თეატრალური ოლიმპიადის პრიზი მიიღო, რობაქიძის გერმანიაში გაქცევის შემდეგ კი მას კვლავ თამაშობდნენ, ოღონდ აფიშებზე ავტორის სახელის გარეშე.
ახმეტელის უკანასკნელი დიდი ნამუშევარი 1933 წლის შილერის „ყაჩაღები“ იყო, რომელსაც საქართველოში „ინ ტირანოს“, ანუ „ტირანთა წინააღმდეგ“, სახელით იცნობენ. 1935 წელს იგი ჩამოაშორეს, 1937 წელს კი შპიონაჟის შეთითხნილი ბრალდებით დააპატიმრეს და ბერიას თანდასწრებით აწამეს, მაგრამ არავინ დაასახელა და 1937 წლის 27 ივნისს დახვრიტეს. მისი სახელი ისტორიას თეატრმცოდნე ნათელა ურუშაძემ დაუბრუნა, 2024 და 2025 წლების პროტესტების დროს კი წარწერა „ინ ტირანოს“ რუსთაველის თეატრთან კვლავ გამოჩნდა, როგორც წინააღმდეგობის სიმბოლო.