მსახიობი და რეჟისორი, სცენის გმირი
1857–1920

ლადო ალექსი-მესხიშვილი (1857–1920) თბილისში დაიბადა და ჯერ მოსკოვის უნივერსიტეტში მედიცინას სწავლობდა, მაგრამ ავადმყოფობის გამო სწავლა მიატოვა და საქართველოში დაბრუნდა, სადაც თელავში მასწავლებლობდა. სამოყვარულო სპექტაკლების შემდეგ 1881 წელს თბილისის ქართულ დასში მივიდა და ორჯერ ხელმძღვანელობდა მას, 1890 წლიდან 1896 წლამდე და 1910 წლიდან 1914 წლამდე, ამ შუალედში კი ქუთაისის თეატრს ედგა სათავეში, 1897 წლიდან 1906 წლამდე და კვლავ 1914 და 1915 წლებში.
იგი რუსულ დასებშიც თამაშობდა, მათ შორის 1906 და 1907 წლებში მოსკოვის სამხატვრო თეატრში. სცენაზე ეს იყო იშვიათი ხმისა და სმენის გმირული მსახიობი, როლებს კი ისე არჩევდა, რომ მათი მეშვეობით თავისუფლებაზე ელაპარაკა; 1905 წლის რევოლუციაში ბარიკადებზეც კი იბრძოდა. მან ასზე მეტი სპექტაკლი დადგა და ბევრი პიესა თარგმნა. როცა 1903 წელს მძიმედ დაავადდა, ქართულმა საზოგადოებამ ფული შეაგროვა, რომ სამკურნალოდ ვენაში გაეგზავნა.
1916, 1917 და 1918 წლებში, რუსეთში ცხოვრებისას, იგი კინოში იღებდა მონაწილეობას, სხვათა შორის „მამებსა და შვილებში“. ალექსი-მესხიშვილი 1920 წლის 24 ნოემბერს გარდაიცვალა და დიდუბის პანთეონშია დაკრძალული. 1930 წელს მას სიკვდილის შემდეგ სახალხო არტისტის წოდება მიენიჭა, 1940 წლიდან კი მის სახელს ქუთაისის დრამატული თეატრი ატარებს. მისი ვაჟი, შალვა ალექსი-მესხიშვილი, იურისტი და პოლიტიკოსი გახდა.