საქართველო line ქართული ისტორიული არქივი

გალაკტიონ ტაბიძე

„პოეტების მეფე“

1892–1959

გალაკტიონ ტაბიძე
Unknown · Public domain · Wikimedia Commons

გალაკტიონ ტაბიძე (1892–1959) დასავლეთ საქართველოში, ჭყვიშში დაიბადა, სწავლობდა ქუთაისისა და ტფილისის სასულიერო სემინარიებში და შემდეგ მასწავლებლად მუშაობდა. სიმბოლიზმის გავლენით დაწერილი მისი პირველი წიგნი 1914 წელს აღფრთოვანებით შეხვდნენ, მაგრამ აღიარება მას უფრო ნელა მოუვიდა, ვიდრე „ცისფერყანწელებს“. ბიძაშვილმა, ტიციან ტაბიძემ, მარტოობის სიყვარულისთვის „მარტოობის ორდენის კავალერი“ შეარქვა.

1919 წლის კრებულმა, რომელიც ფრანგული სათაურითაც არის ცნობილი, „Crâne aux fleurs artistiques“, გალაკტიონი ათწლეულებით საქართველოს პირველ პოეტად აქცია, ტყუილად კი არ უწოდებდნენ „პოეტთა მეფეს“. მისი მუსიკალური ლირიკა სავსეა მარტოობით, უსიყვარულობის სევდითა და შემაშფოთებელი წინათგრძნობებით; ყველაზე ცნობილ ლექსებს შორისაა „მერი“, „მთაწმინდის მთვარე“, „ლურჯა ცხენები“, „უსიყვარულოდ“ და „ქარი ქრის“. საერთო აზრით, მან განსაზღვრა მის შემდეგ მთელი ქართული პოეზიის ჟღერადობა.

1937 წელს დააპატიმრეს და შემდეგ დახვრიტეს მისი მეუღლე, ოლღა ოკუჯავა, დაიღუპნენ ბევრი ახლობელიც, მათ შორის ტიციანი. თავად გალაკტიონს ბერიას დროს დაკითხავდნენ და აწამებდნენ; ხანგრძლივმა დუმილმა იხსნა, მაგრამ ცხოვრება დეპრესიამ და სმამ გაუტეხა. 1959 წელს, თბილისის საავადმყოფოში ყოფნისას, ფანჯრიდან გადმოხტა და სიცოცხლე თავად შეიწყვიტა. იგი მთაწმინდის პანთეონში ათიათასობით ადამიანის თანდასწრებით დაკრძალეს, 2000 წელს კი ქართულმა ეკლესიამ თვითმკვლელობის ცოდვა მიუტევა.

აპლიკაციაში გახსნა →

← ვაჟა-ფშაველა · ბარბარე ჯორჯაძე →

განყოფილების ყველა ჩანაწერი

ენები: RUENDE