მონასტერი ბორცვზე, მდინარე ბჟუჟის თავზე, სადაც გურიის მთავრებს ოსმალთა მიერ დაკავებული მიწებიდან სიწმინდეები ჩამოჰქონდათ.
1570

შემოქმედის მონასტერი დაბალ ბორცვზე დგას, მდინარე ბჟუჟის მარცხენა ნაპირზე, ამავე სახელის სოფლის თავზე, ოზურგეთიდან შვიდი-რვა კილომეტრით სამხრეთ-დასავლეთით. იგი მეთხუთმეტე საუკუნეში დაარსდა, როგორც გურიის სამთავროს სამი საეპისკოპოსო კათედრიდან ერთ-ერთი, ჯუმათსა და ხინოსთან ერთად. აქვე კრძალავდნენ გურიის მთავრებს გურიელთა გვარიდან: შემორჩენილია 1564 წელს გარდაცვლილი როსტომ გურიელისა და 1714 წელს გარდაცვლილი მამია მესამის საფლავის ქვები.
გალავანში ორი ეკლესია და სამრეკლო დგას. მაცხოვრის ეკლესია სამნავიანი ბაზილიკაა, ათი მეტრი ცამეტზე, თეთრი მარმარილოს იატაკით. ოდესღაც იგი მთლიანად მოხატული იყო და შემორჩენილ ფრაგმენტებზე მთავარი მამია მეორე გურიელი და მისი მეუღლე თინათინი იცნობა. მეორე, ფერისცვალების ეკლესია მეთექვსმეტე საუკუნეში გურიის მთავარმა ვახტანგ გურიელმა ააგო, რათა მასში დაებრძანებინა მეცხრე საუკუნის ფერისცვალების სათაყვანო ხატი, ოსმალთა მიერ დაკავებული სამცხიდან, ზარზმის მონასტრიდან გადმოსვენებული. ამიტომ ეკლესიას ზარზმასაც უწოდებენ.
საუკუნეების განმავლობაში შემოქმედი საქართველოს სხვადასხვა მონასტრის საეკლესიო განძის საცავად იქცა. 1820 წელს, გურიის აჯანყების დროს, რუსის ჯარმა მონასტერი იერიშით აიღო და მისი სიმაგრეები დაანგრია. 1873 წელს კოლექცია პირველად დიმიტრი ბაქრაძემ აღწერა, რის შემდეგაც მონასტერი რამდენჯერმე გაძარცვეს. რაც გადარჩა, 1889 წელს ნიკოდიმ კონდაკოვმა აღწერა, 1924 წლიდან კი ამ ნივთების უმეტესობა საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში ინახება.