კომპოზიტორი
1871–1933

ზაქარია ფალიაშვილი (1871–1933) ქუთაისში, დიდ კათოლიკურ ოჯახში დაიბადა და ბავშვობაში საეკლესიო გუნდში მღეროდა. 1887 წელს ოჯახი თბილისში გადავიდა, სადაც იგი საეკლესიო ორღანისტად და მგალობლად მუშაობდა, ვალტორნაზე დაკვრას სწავლობდა და მუსიკის თეორიას ეუფლებოდა, 1900–1903 წლებში კი მოსკოვის კონსერვატორიაში სერგეი ტანეევთან კონტრაპუნქტს სწავლობდა.
საქართველოში დაბრუნებულმა ასწავლა სათავადაზნაურო გიმნაზიასა და თბილისის მუსიკალურ სასწავლებელში, 1908 წელს ხელი შეუწყო ქართული ფილარმონიული საზოგადოების მუსიკალური სკოლის გახსნას, 1918 წელს კი თბილისის კონსერვატორიის დირექტორი გახდა. ქვეყანაში მოგზაურობისას იგი ქართულ ხალხურ სიმღერებს იწერდა და ამუშავებდა. მისი მუსიკა ამ ხალხურ მასალას XIX საუკუნის რომანტიკულ სტილს უერთებს, ქუთაისს კი იგი იხსენებდა როგორც „ნამდვილი ქართული სულით“ გაჟღენთილ ქალაქს.
მისი სამივე ოპერა პირველად თბილისში შესრულდა: „აბესალომ და ეთერი“ 1919 წელს, „დაისი“ 1923 წელს და „ლატავრა“ 1928 წელს. „აბესალომ და ეთერი“ ალბათ მისი ყველაზე ცნობილი ნაწარმოებია, თავად კი იგი ქართული კლასიკური მუსიკის ერთ-ერთ ფუძემდებლად ითვლება. ფალიაშვილი 1933 წლის 6 ოქტომბერს თბილისში გარდაიცვალა და ოპერის თეატრის ბაღშია დაკრძალული, რომელსაც 1937 წელს მისი სახელი მიენიჭა. მის მუსიკას ეფუძნება საქართველოს სახელმწიფო ჰიმნი „თავისუფლება“, მისი პორტრეტი კი ორლარიან კუპიურაზეა დაბეჭდილი.